آقا بیا که بی تو پریشان شدن بس است

آقا بیا که بی تو پریشان شدن بس است




آقا بیا که بی تو پریشان شدن بس است

از دوری تو پاره گریبان شدن بس است

 

 کنعان دل، بدون تو شادی پذیر نیست

یوسف! ظهور کن که پریشان شدن بس است

 

یعقوب دیده‌ام چه قَدَر منتظر شود؟

یعنی مقیم کلبه‌ی احزان شدن بس است

 

گریه... فراق... گریه ... فراق... این چه رسمی است؟!

دیگر بس است این همه گریان شدن بس است

 

موی سپید و بخت سیاه مرا ببین

دیگر بیا که بی سر و سامان شدن بس است

 

تا کی گناه پشت گناه ایّها العزیز؟

تا کی اسیر لذّت عصیان شدن ... بس است

 

خسته شدم از این همه بازی روزگار

مغلوب نفس خاطی و شیطان شدن بس است

 

سر گرم زندگی شدنم را نگاه کن

بر سفره‌های غیر تو مهمان شدن بس است

 

یک لحظه هم اجازه ندادی ببینمت

گفتی برو که دست به دامان شدن بس است

 

باشد قبول، می‌روم امّا دعای تو ...

... در حقّ من برای مسلمان شدن بس است

 

دست مرا بگیر که عبدی فراری‌ام

دست مرا بگیر، گریزان شدن بس است

 

اِحیا نما در این شب اَحیا دل مرا

دل مردگی و این همه ویران شدن بس است

 

آقا بیا به حقّ شکاف سر علی

از داغ هجرت، آتش سوزان شدن بس است

 

 شاعر: محمد فردوسی    

 اللهم عجل لولیک الفرج

ارسال نظر شما


نام :
ایمیل:
پیام: