زندگی نامه امام هادی علیه السلام

زندگینامه امام هادی علیه السلام

مشاهده متن کامل زندگینامه در ادامه مطلب....

 

"بهتر از نیكی، نیكوكار است،
و زیباتر از زیبایی، گوینده آن است
و برتر از علم، حامل آن
و بدتر از بدی، عامل آن است
وحشتناك تر از وحشت، آورنده آن است."
{از سخنان گهربار امام هادی علیه السلام}

امامان و پیشوایان معصوم (ع) انسانهای كامل و برگزیده ای هستند كه به عنوان الگوهای
رفتاری و مشعل های فروزان هدایت جامعه بشری از سوی خدا تعیین شده اند.
گفتار و رفتار و خوی و منش آنان ترسیم حیات طیبه انسانی و وجودشان تبلور تمامی ارزشهای الهی
است.
بدون شك، ارتباط با چنین چهره هایی و پیروی از دستورها و رفتارشان،
تنها راه دستیابی به كمال انسانیت و سعادت هر دو جهان است.
پیشوای دهم (ع) یکی از پیشتازان دانش و تقوا و كمال است
كه وجودش مظهر فضائل اخلاقی و كمالات نفسانی و الگوی حق جویان و ستم ستیزان است.
امام ابوالحسن علی النقی هادی علیه السلام
ملقب به امام "هادی"،
دهمین پیشوای شیعیان
درنیمه ذیحجه سال 212 هجری در اطراف مدینه در محلی به نام " صریا" متولد گشت
آن حضرت و فرزند گرامی ایشان امام حسن علیهما السلام به عسكریین شهرت یافتند،
زیرا خلفای بنی عباس آنها را از سال 233 به سامرا (عسكر) برده و تا آخر عمر پر
بركتشان در آنجا، آنها را تحت نظر قرار دادند.
امام هادی علیه السلام به لقبهای دیگری مانند:
نقی، عالم، فقیه، امین و طیب شهرت داشت
و كنیه مبارك ایشان ابوالحسن است
از آنجا كه كنیه امام موسی كاظم و امام رضا علیهما السلام نیز ابوالحسن بود،
لذا برای اجتناب از اشتباه،
ابوالحسن اول به امام كاظم علیه السلام،
ابوالحسن ثانی به امام رضا علیه السلام
و ابوالحسن ثالث به حضرت هادی علیه السلام اختصاص یافته است.
پدر بزرگوارش امام جواد (ع)
و مادرش بانوی گرامی سمانه است كه بانویی با فضیلت و با تقوا بود.
امام هادی (ع) در سن 6 یا 8 سالگی یعنی در سال 220 هجری،
پس از شهادت امام جواد (ع) به امامت رسید.
مدت 33 ساله امامت امام هادی (ع) با خلفای معتصم، واثق، توكل، منتصر، مستعن و معتز معاصر بود.
عظمت شخصیت امام هادی (ع) به قدری زیاد است كه دوست و دشمن را به اعتراف واداشته
است.
قسمتی از این اعترافات مبنی بر شخصیت آن امام به لحاظ اخلاقی و بخشی دیگر ناشی
از ابعاد علمی آن حضرت و شمه ای، نتیجه كراماتی است كه از آن بزرگوار صادر شده است.

ابن صباغ مالكی در كتابی موسوم به فصول المهمه خطوط واضحی از سیمای تابناك فضایل و
ویژگی های اخلاقی امام هادی (ع) قهرمان شكست ناپذیر عصر متوكل عباسی را ترسیم می
كند!
«فضل و دانش امام دهم شیعیان بر اوج قلل بلند پایه عالم بشریت نقش بسته بود و رشته
های مشعشع آن بر اختران آسمان سر می سایید. نیكی ها و اخلاق پسندیده او را نمی توان
در شمار عدد ذكر نمود. اما می شود به افتخارآمیزترین آنها كه موجب حیرت است بسنده
كرد. او جمیع صفات نیك و مفاخر معنوی را یک جا در وجود داشت. ابعاد وسیع و منبع
فیاض حكمت و دانش او بر لوح سرشتش ثبت شده و بدین سبب او از ناشایسته ها و آلایش ها
به دور و بركنار است
امام هادی (ع) دارای نفس زكیه و عزمی راسخ و همتی عالی بود كه هرگز احدی از مردم را
نمی توان در مقایسه با او همتا و همسان دانست.
ابن شهر آشوب از رجال حدیث نقل می كند كه
او نیك سرشت ترین و پاك ترین روش را در میان جامعه دارا بود،
راستگوترین افراد جامعه محسوب می شد،
به هنگام سكوت، شكوه هیبت و تشعشع وقار، چهره او را دربرمی گرفت
و چون لب به سخن می گشود، گزیده و نغز می گفت
به طوری كه شعاع كلامش روح آدمیان را سحر می كرد.
در وجود مقدس امام هادی (ع) ویژگی های اخلاقی پسندیده می درخشید.
امامت، كمال و دانش و فضیلت و سرشت و اخلاق نیك از فرازهای اخلاقی این امام همام است.
خداوند به قدرت بی منتها و دانش وسیع خود، گنجینه هایی از دانش خود را بر خاندان
رسالت افاضه و موهبت فرموده و ایشان را به زیور دانش آراسته است، این گنجینه ها،
مجموعه اسرار علوم و معارف است كه خداوند آن را دراختیار امامان شیعه كه راهبران
حقیقی بشر هستند، قرار داده است.

مرقد مطهر پیشوای دهم- عراق/ سامراء
امام هادی (ع) كه در زمره امامان شیعه و از خاندان رسالت است،
نیز از ویژگی دانشی گسترده و جامع برخوردار است،
طوری كه سمبل های دانش و فرهنگ وی،
عقول را حیران و اندیشه ها را به اعجاب واداشته است.
امام دهم همچون پدران و اجداد بزرگوار خود در علم و دانش سرآمد روزگار بود.
درخشش او در مدت حیاتش احترامی شگفت در قلوب همگان ایجاد كرده بود.
كسی را در عصر پیشوای دهم، توان نگاهی ممتد و حتی لحظه ای كوتاه به چهره او نبود.
به محض نظر به رخسار پرفروغش آثار ضعف و سستی و ترس بر قلب ها سایه می افكند.
در كتاب های تاریخی آمده است كه حضور امام در هر مجلسی مورد تجلیل و احترام عمیق بود
و خواسته و ناخواسته اطرافیان را تحت تأثیر و نفوذ قرار می داد
و همنشینان وی همواره آرزوی مجالست و مراودت او را در سر داشتند.
با آنكه متوكل بارها در صدد بود تا به بهانه قیام مسلحانه امام دهم را از میان بردارد،
ولى هیچ گاه به این بهانه دست نیافت.
با این حال، نتوانست حیات شریف آن حضرت را كه مانع خودكامگى هاى او
به عنوان محور تفكر اسلامى بود
وهمچون مركزى كه شیعیان بر گرد آن پروانه ‏وار مى چرخیدند، تحمل كند،
لذا ایشان را بنا به روایتى، در تاریخ سوم رجب سال 245هجرى به شهادت رساند.
امام دهم در حالى كه هشت سال و پنج ماه از عمر شریفشان مى گذشت،
به مقام امامت نایل شدند
و پس از سى و سه سال به شهادت رسیدند
و در سامرا دفن شدند (صلوات الله و سلامه علیه و على آبائه و أبنائه الطاهرین).
از بیانات گهربار آن حضرت است كه فرموده اند:
«الحكمة لا تنجع فی الطبائع الفاسدة»
حكمت در نهاد فاسد تأثیر نمى كند.

در خاتمه باید متذكر شویم كه امام هادی (ع) اصحاب فراوانی دارند
كه بسیاری از آنها فخر شیعه هستند
و از جمله‌ آنهاحضرت عبدالعظیم حسنی است كه در شهر ری مدفون است.
او از اعاظم روات است و حضرت هادی به او خیلی احترام می گذاردند

 

ارسال نظر شما


نام :
ایمیل:
پیام: