آیات قرآنی سوره نحل

سوره نحل

درآن سه آيه مى باشد آيات1- 16-43

درآن سه آيه مى باشد آيات 1- 16-43

ا- (أتى أمر الله فلا تستعجلوه.) [1]

فرمان خدا (مجازات مشركان و مجرمان) فرارسيده است براى آن شتاب نكنيد.

از امام صادق (عليه السلام ) روايت شده كه فرمودند:

هرگاه خداوند اراده فرمايد تا قيام قائم (عليه السلام ) صورت پذيرد، جبرئيل را به صورث يك پرنده سفيد درآورده كه يك پا بر كعبه و يك پا بر بيت المقدس قرار مى دهد و با بلندترين صدا فرياد مى زند :

” أتى امر الله فلا تستعجلوه ” فرمان خدا آمد تعجيل مكنيد آنگاه امام صادق (عليه السلام ) فرمودند: در اين هنگام حضرت قائم (عليه السلام ) در كنار مقام ابراهيم حاضر مى شوند و دو ركعت نماز مى خوانند. [2]

2- (وعلامات وبالنجم هم يهتدون.) [3]

و نشانه هايى قرار داده و آنها به وسيله ستارگان هدايت مى شوند.

داود جصاص گفت: از امام صادق (عليه السلام ) شنيدم، كه فرمود:

مقصود از “نجم ” رسول الله (صلي الله عليه و آله ) است، و “علامات ” امامان (عليهم السلام ) مى باشند.[4] (كه بارها پيامبر اسلام (صلي الله عليه و آله ) فرمودند: اول آنها على عليه السلام و آخرينشان المهدى (عليه السلام ) است).

3- (فاسألوا أهل الذكر إن كنتم لاتعلمون.) [5]

اگرنمى دانيد از اهل دانش سؤال كنيد.

((اهل الذكر)) آل محمد (عليهم السلام ) مى باشند.

مردى به نام حرث مي گويد:

از أميرالمؤمنين على (عليه السلام ) درباره آيه ” فاسألوا اهل الذكر” سؤال نمودم حضرت فرمود: به خدا سوگند درست است كه ما ” اهل ذكر” و ما اهل علم ” و ما ” معدن التنزيل ” هستيم. از پيامبر خدا (صلي الله عليه و آله ) شنيدم كه مى فرمود:

منم شهر علم و على درب آن، هر كس طالب علم است از درب آن وارد شود. [6]

از عبدالله عجلان از امام باقر(عليه السلام ) تفسير كلام خدا ” فاسألوا اهل الذكر ” روايت شده كه رسول الله (صلي الله عليه و آله ) فرمود:

مقصود از “ذكر”منم و “اهل الذكر” امامان (عليهم السلام ) (كه اول آنها أميرالمؤمنين على (عليه السلام ) و آخرينشان حضرت قائم (عليه السلام ) مى باشد. [7]

پي نوشت:

[1]  نحل آيه 1

[2]   غايه المرام ، ص 727 – اثبات الهدي ، ج 7 ص 102

[3]   نحل ، آيه 16

[4]  الف ) شواهد ا لتنزيل ، ج 1 ص 327 – ب ) غايه المرام ، ص 737 – ج ) تفسير فرات بن ابراهيم كفي ، ص 432

[5]  نحل ، 43

[6]  شواهد ا لنتزيل ج 1 ، ص 334

[7]  الف ) اصول الكافي ، ج 1 ص 403 – ب) تفسير برهان ، ج 2 ، ص 370